Een verhaaltje uit de groentetuin

In mijn tuin, mijn groentetuin, maak ik van alles mee. Sommige gewassen lukken en geven veel oogst. Andere verpieteren of komen niet eens boven de grond. Het wemelt er van de beestjes onder en boven de grond: vlinders, bijen, libelles en wormen. Ik plant, wiedt en oogst. Elke ochtend loop ik een rondje en kijk ik wat er gaande is. Uit mijn tuin leer ik kleine lessen en die deel ik graag met jullie.

Al het inzicht dat we nodig hebben is te vinden (…) in meditatie op een enkele bloem in een kleine tuin rond een doodgewoon huis, want de natuur is (…) ook een boek, dat hen die bereid zijn naar haar te luisteren onderricht.
Thomas Moore, De magie van het dagelijks leven

Dit jaar heb ik voor het eerst tomaten. Sommige heb ik opgekweekt door zomaar een minitomaatje open te maken en de zaadjes in de grond te stoppen. Ik zette ze in een kasje binnen. Het was februari. Hoe blij was ik toen dat bleek te lukken. Uit bijna ieder zaadje kwam een klein tomatenplantje. Als ik me dan realiseer hoeveel tomaten er uit één tomaat kunnen komen, ben ik verbijsterd. De natuur is overvloedig!

Toen de plantjes naar buiten mochten, heb ik een deel in potten gezet en een deel in de volle grond. Alles sloeg aan. De planten werden groter en er kwamen bloemetjes in. De hommels en bijen deden hun bevruchtingswerk. Alles leek te gaan zoals het zou moeten gaan. Ruim een maand geleden zag ik de eerste tomaten aan de planten zitten en ik juichte opnieuw: dat wordt smullen. Er viel al een tijdje geen regen dus ik dacht: de tomaten moeten in ieder geval water hebben. Dan douche is zelf maar wat minder en dus gaf ik ze iedere avond na zonsondergang een flinke plons. Dat had ik niet moeten doen…

Tussen alle groene tomaten zag ik een week geleden opeens dat er één van boven bruine plekken kreeg. Vreemd. Mijn man zocht wat informatie op en liet me weten dat ik een schimmel heb veroorzaakt. Teveel water. Ik heb ze verwend en daardoor om alle tomatenplanten om zeep geholpen. Goede bedoelingen met beroerd resultaat. Best zuur.

Ik probeer nog te redden wat er te redden valt en heb al het aangetaste blad van de planten gehaald. Sommige tomaten heb ik groen geoogst en laat ik liggen om te kijken of ze alsnog rood worden. Als dat niet lukt, zit er maar één ding op: chutney van groene tomaten maken.

Teveel goede bedoelingen en niet genoeg kennis. Daarmee heb ik de tomaten om zeep geholpen, lijkt het. Sommige planten doen heb beter bij lichte verwaarlozing. Dat wist ik al van mijn orchideeën binnen, maar nu dus ook van de tomaat. Soms moet je dingen vooral lekker met rust laten…

Wilmie Voortman is coach en auteur van de boeken: Gewoon Beginnen (of niet) en Speelruimte maken!
Sinds een jaar of drie heeft ze een groentetuin in de kleine tuinverhaaltjes lees je wat ze meemaakt en leert.