Plannen? Wat dan? Waarom? Hoezo? Moet je ergens naartoe? Hoezo dat? Voor wie?
En waarom allemaal zo’n haast?

Vanaf nu zullen mijn blogs persoonlijker zijn dan ooit. Dat wil ik. Dat is ook de reden waarom mijn site een nieuwe naam en een nieuw uiterlijk heeft gekregen Door mijn verhaal te delen, verbind ik me met jou. Dat wil ik. Als je met mij als coach of anderszins in zee gaat, vind ik dat je het recht hebt om te weten wie ik ben. Om het achterste van mijn tong te leren kennen.

Er is nogal wat opschudding in mijn leven geweest de afgelopen jaren. In brokjes en plukjes zal ik daar de komende tijd over schrijven. Niet om sensatie te zoeken. Niet om medelijden op te wekken. Wel om te delen voor mezelf en voor mensen die ook met opschudding te maken hebben. En wie heeft dat nou niet? In deze blog vooral het ‘technische’ verhaal.

Vanaf eind 2017 deden zich verschillende vreemde verschijnselen in mijn lichaam voor. Eerst kreeg ik chronische hoge bloeddruk. Toen begon mijn stem over te slaan, kreeg ik steeds meer gezichtsbeharing en kon ik razend worden om de kleinste dingen. Ik dacht: “Ach, het zal de overgang wel zijn”.

Mijn huisarts is slim. Zij verbond alle verschijnselen aan elkaar en stuurde me voor een bloedonderzoek om te zien hoe het met mijn testosteron stond. Dat had de hoogte van een jonge vent! Mijn overslaande stem was de zogenaamde ‘baard in de keel’. Met spoed werd ik doorverwezen naar de endocrinoloog. Dat is een arts die gespecialiseerd is in hormonen. Ik dacht nog steeds: “Ach, zal wel iets met de overgang te maken hebben.”

Bij de endocrinoloog werd ik direct een stuk wijzer. Een dergelijke hoge testosteron betekent vrijwel altijd een tumor. Bam! Vanaf nu gaat u door naar de afdeling oncologie. Ongeveer 5 hete tranen heb ik gehuild. Niet omdat het zou kunnen dat ik doodging, maar omdat ik het zo’n ontzettend gedoe vond voor de mensen om me heen. Zo zie je maar dat je op voorhand nooit kunt voorspellen hoe je op slecht nieuws zult reageren.

Er bleek een tumor ter grootte van een grapefruit bij de eierstok te zitten. Ze dachten kwaadaardig, maar dat bleek na operatie niet zo te zijn. Ze hebben me flink open gelegd omdat ze de tumor er in zijn geheel uit wilden halen. Baarmoeder, eierstokken en buikschort gingen gelijk mee. In een slordige twee maanden herstelde ik volledig. Over tot de orde van de dag. Maar nog niet helemaal.

Op één van de scans zagen ze in de alvleesklier een mini tumortje. Daarvoor moet ik de komende jaren met regelmaat door de scan. Om in de gaten te houden of ‘ie zich koest houdt. “Moet ik nog iets doen of laten”, vroeg ik de dokter. “Doe maar alsof hij er niet is”, zei ze. Dat lukt me 95% van de tijd…

Deze opschudding heeft dingen in gang gezet. Eén ervan is dat ik klaar ben met het schrijven van blogs waarin een soort aanwijzing zit van hoe je je leven het beste aan kunt pakken. Presenteerde ik me voorheen als ‘de planningscoach’, nu krijg ik spontaan de rillingen van die naam. Plannen? Wat dan? Waarom? Hoezo? Moet je ergens naartoe? Hoezo dat? Voor wie? En waarom allemaal zo’n haast?

Ondertussen is het leven een stuk eenvoudiger geworden want ik hoef niet perse meer van alles te bereiken. Successen te halen. Omzetten te verhogen. Voorlopig is: “ik ben er” meer dan genoeg.