Soms gebeurt er iets dat ervoor zorgt dat ik gelijk een blog wil schrijven. Vandaag gebeurde er zoiets. En het heeft ervoor gezorgd dat ik me heb voorgenomen om een uitermate assertief oud wijf te worden. Dit is wat er gebeurde:

Na het werk ging ik nog even naar de supermarkt voor wat boodschappen. In de rij stond ik achter een meneer in een scootmobiel. Hij had de breedte van de hekjes niet helemaal goed ingeschat en leek klem te zitten. De vrouw achter de kassa joeg hem op. Snibbig zei ze “U heeft nu 3x de verkeerde code ingetoetst, u moet cash betalen.” De man zei zachtjes iets over dat hij vast zat. Hij had er duidelijk moeite mee om zich op het vastzitten en het betalen tegelijk te concentreren. Waarschijnlijk was dat de reden dat het mis was gegaan met de pincode.

“U zult toch voor of achteruit moeten” bitste ze verder. Snel betaalde hij cash. Ze negeerde hem verder en ging gewoon door met het scannen van mijn boodschappen. Hij stond nog steeds vast tussen de hekjes. Een mevrouw achter mij, stelde voor om een duwtje te geven, maar ik zag al dat het echt niet ging passen. Gelukkig kon hij nog wel achteruit.

“U mag best iets vriendelijker zijn”, zei ik tegen de kassavrouw. Ze keek me nuffig aan.

Samen met de andere helpende mevrouw in de rij wezen we de scootmeneer naar een andere kassa zonder hekjes. Ik bood aan om zijn boodschappen die nog bij de kassa lagen alvast in zijn tas te doen. Toen ik alles had ingepakt, keek ik op waar de meneer was…stond ie helemaal achterin een lange rij en niemand die hem erdoor liet. Zucht…

Pas toen ik met mijn theaterstem riep “Deze meneer heeft al betaald en moet erlangs!” Gingen ze aan de kant en kon hij de winkel uit. Ik zette zijn boodschappen voor in zijn mandje en we namen afscheid. Hij bedankte me hartelijk en ik zei dat het heel gewoon was. “Maar lang niet voor iedereen”, zei hij nog. Blijkbaar zijn dit soort taferelen voor hem normaal.

Heel even heb ik overwogen om een klacht in te dienen over de caissière. Ik heb het gelaten…had ik haast? Nee, ik had niet het idee dat het zin zou hebben. Hoe erg is dat!?

In het verkeer zie je het ook. Als je voor het rode licht iets te lang blijft staan, wordt er gelijk getoeterd. Mijn dochter werd vandaag bij de Uithof bijna omver gereden door een bus met haast. De chauffeur zag haar gewoon staan. Zoveel ongeduld. Haast. Alsof we opgejaagd worden. Door wat? Het kan me niet schelen. Het moet anders!

Ik ben boven de vijftig. Mijn vertraging is jaren geleden al gestart. Na vandaag heb ik me voorgenomen dat ik een hele assertieve oude vrouw wordt die met al die haastigen een hartig woordje zal spreken. Een assertief oud wijf met hopelijk een dikke huid en een hoop humor.

Tot het zover is, zet ik mijn assertiviteit vooral in voor mensen die wat langzamer zijn dan de rest. Weg met het ongeduld en de onvriendelijke haast! Op naar de vertraging en aandacht voor elkaar!